«السلام علي الحسين و علي علي بن الحسين و علي اولاد الحسين
و علي اصحاب الحسين»
- قبله هاشمان بود تربت باصفاي توكعبه ز دور مي برد سجده به كربلاي
تو
- پيشتر از ولادتم بوده به تو ارادتم خلق نگشته گشته ام عاشق و مبتلاي
تو
- توئي تويي امام عشق ها تو داده اي به خون بهاکه ذات لايزال حق آمده
خون بهاي تو
- دست به دست مي برند، اشك محبت مرا عنايتي كه روز و شب گريه كنم
براي تو
آيا اين جمله ناحيه مقدسه براي ما كافي نيست؛ «فَلَأَنْدُبَنَّكَ
صَبَاحاً وَ مَسَاءً وَ لَأَبْكِيَنَّ عَلَيْكَ بَدَلَ الدُّمُوعِ دَماً»
[1]
- اشك دو ديده تو و گريه بي صداي تو پنجه ظلم قاتل و طره مشك ساي
تو
- كاش به دشت كربلا سوخته بودبال همه فرشتگان ز آتش خيمه هاي تو
- زي محبت و وفا كه از فراز نيزه ها سايه به خواهر افكند صورت دلرباي
تو
طولي نكشيد زينب بي برادر شد؛ ديگر امام حسين را نديد. ديد سر برادرش بالاي نيزه است.
ای هلال يك شبه زينب! چه زود غروب كردي. زينب چه كند دختر كوچك امام حسين در دامنش
نشسته و اين صحنه را تماشا مي كند. گفت: برادر! اگر با من حرف نمي زني، با اين دخترت
جمله ای بگو؛ «وَ سَيَعْلَمُ الَّذينَ ظَلَمُوا أَيَّ
مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ»[2]
حجةالاسلام والمسلمین میرباقری
- [1] . بحارالأنوار، مجلسی، ج 98، ص 237، باب
18- زياراته صلوات الله عليه ...
- [2]. الشعرا: 227