(2)
آنکه ولایت خدا را پذیرفت:
1. کارهایش رنگ خدایی پیدا می کند. «صبغه اللّه»(3)
2. برای خود رهبری الهی برمی گزیند. «ان اللّه قد بعث لکم طالوت ملکاً»(4)
3. راهش روشن، آینده اش معلوم و به کارهایش دلگرم است. «یهدیم ربّهم بایمانهم»(5)، «انّا
ص:344
1- 2206. ذیل آیه 187 سوره بقره.
2- 2207. ذیل آیه 257 سوره بقره.
3- 2208. بقره، 138.
4- 2209. بقره، 247.
5- 2210. یونس، 9.
الیه راجعون»(1)، «لانضیع اجرالمحسنین»(2)
4. در جنگ ها و سختی ها به یاری خدا چشم دوخته و از قدرت های غیر خدایی نمی هراسد. «فزادهم ایماناً»(3)
5. از مرگ نمی ترسد و کشته شدن در تحت ولایت الهی راسعادت می داند. امام حسین علیه السلام فرمود: «انّی لا اری الموت الاّ السعاده».(4)
6. تنهایی در زندگی برای او تلخ و ناگوار نیست، چون می داند او زیر نظر خداوند است. «ان اللّه معنا»(5)
7. از انفاق و خرج کردن مال نگران نیست، چون مال خود را به ولی خود می سپارد.«یقرض اللّه قرضاً حسناً»(6)
8. تبلیغات منفی در او بی اثر است، چون دل به وعده های حتمی الهی داده است: «والعاقبه للمتّقین»(7)
9. غیر از خدا همه چیز در نظر او کوچک است. امام علی علیه السلام فرمود: «عظم الخالق فی أنفسهم فصغر مادونه فی أعینهم...».(8)
10. از قوانین و دستورات متعدّد متحیّر نمی شود، چون او تنها قانون خدا را پذیرفته و فقط به آن می اندیشد. و اگر صدها راه درآمد برایش باز شود تنها با معیار الهی آن راهی را انتخاب می کند که خداوند معیّن کرده است. «ومن لم یحکم بماانزل اللّه»(9)