(3)
جز خداوند و ایمان به او، همه چیز فانی است، «کلّ شی ء هالک الا وجهه»(4) و چیزی که فانی است نمی تواند برای همیشه ثمر دهد، ولی هر کاری که رنگ خدایی دارد ابدی است، «ما عندکم ینفد و ما عنداللَّه باق»(5) آری، رنگ خدایی ثابت است و سایر رنگ ها از بین می روند. «و من احسن من اللَّه صبغه»(6)
درخت ایمان همواره ثمر می دهد و مومن در همه حال به یاد خدا و در پی انجام وظیفه است، در رفاه یا سختی، در خوشی یا ناخوشی، در فقر و غنی.
هنگام تهدید ستمگران، تا پای جان مقاومت می کند. «اِنّا الی ربّنا راغبون»(7)
هنگام تبلیغ، چشم داشتی به دیگران ندارد. «اِن أجری الاّ علی اللَّه»(8)
هنگام خشم، برای رضای او خود را نگاه می دارد. «والکاظمین الغیظ»(9)
هنگام ازدواج، بر او توکّل می کند. «اِن یکونوا فقراء یغنهم اللَّه من فضله»(10)
هنگام عبادت و اطاعت، قصد قربت دارد. «اِنّ صلاتی ونسکی ومحیای و مماتی للَّه ربّ
ص:336
1- 2151. این روایات در ابواب حرمت غنا در مکاسب محرّمه و کتب روایی آمده است.
2- 2152. میزان الحکمه.
3- 2153. ذیل آیه 25 سوره ابراهیم.
4- 2154. قصص، 88.
5- 2155. نحل، 96.
6- 2156. بقره، 138.
7- 2157. قلم، 32.
8- 2158. یونس، 72.
9- 2159. آل عمران، 134.
10- 2160. نور، 32.
العالمین»(1)
هنگام فقر، نزد اغنیا نمی رود واهل تملّق نیست. «ربّ انّی لما انزلت الیّ من خیر فقیر»(2)
هنگام پیروزی یا شکست در جبهه ی نبرد، چون به وظیفه ی خود عمل کرده اند، خوشحال است. «اِحدی الحسنیین»(3)
آری! ایمان به خداوند متعال، همچون درختی است که میوه ی آن در هر لحظه، در دنیا و برزخ و قیامت انسان را کامیاب می کند. «تؤتی اُکُلها کل حین» ولی مال و مقام و فرزند و نعمت های دیگر، همچون درختی است که تنها چند روز میوه می دهد، آن هم میوه ای بسیار اندک. بگذریم که گاهی همین مال و مقام و فرزند، هیچ میوه ای ندارند و تنها وسیله ی شکنجه روحی انسان می شوند. «انّما یرید اللَّه لیعذّبهم بها»(4)