|
|
29 وَ قَالَ عليه السلام الْحَذَرَ الْحَذَرَ فَوَاللَّهِ لَقَدْ سَتَرَ حَتَّى كَأَنَّهُ قَدْ غَفَرَ
|
|
|
پرهيز از غفلت زدگى
(اخلاقى، اعتقادى)
|
|
|
29- امام عليه السّلام (در ترغيب به دورى از گناه) فرموده است
1- (از نافرمانى) دورى كنيد دورى كنيد بخدا سوگند هر آينه (گناهان را چنان) پنهان نموده كه گويا (آنها را) آمرزيده و بخشيده است (پس اكنون كه مهلت داده و گناهان را پنهان نموده ترس و دورى از خشم او واجب است، و بايد معصيت نكرده از گذشته پشيمان بوده توبه نمائيد، زيرا همانطور كه حلم و بردباريش بسيار است عقاب و كيفرش سخت مى باشد).
( ترجمه وشرح نهج البلاغه(فيض الاسلام)، ج 6 ص 1099)
|
|
|
30 [و فرمود:] بترسيد بترسيد كه خدا چنان پرده- بر بنده- گستريده كه گويى او را آمرزيده.
( ترجمه مرحوم شهیدی، ص 364)
|
|
|
25- و قال عليه السلام
الْحَذَرَ الْحَذَرَ فَوَاللَّهِ لَقَدْ سَتَرَ حَتَّى كَأَنَّهُ قَدْ غَفَرَ
المعنى
حذّر من سخط اللّه بسبب معصيته لطول إمهاله و ستره إلى الغاية المذكورة. و قوله: فو اللّه. إلى آخره صغرى ضمير تقدير كبراه: و كلّ من ستر على عبده إلى الغاية المذكورة فواجب أن يحذر غضبه و يجتنب معصيته و يرجع إلى طاعته الّتي هى الغاية من عنايته بستره.
( شرح ابن میثم، ج 5 ص 252)
|
|
|
25- امام (ع) فرمود:
الْحَذَرَ الْحَذَرَ فَوَاللَّهِ لَقَدْ سَتَرَ حَتَّى كَأَنَّهُ قَدْ غَفَرَ و هو ظاهر
ترجمه
«زنهار، به خدا سوگند، آن چنان پنهان داشته كه گويى آمرزيده است».
شرح
امام (ع) بدين وسيله انسان را از خشم الهى به سبب نافرمانى از او برحذر داشته است، به خاطر سهل انگارى و پوشيده داشتن گناه خود تا بدانجا كه گويى آمرزيده است.
عبارت: فو اللّه...
مقدمه صغرا براى قياس مضمرى است كه كبراى مقدّر آن چنين است: هر كس تا بدان حدّ گناه بنده اش را پوشيده دارد، لازم است كه بنده از خشم او برحذر بوده و از نافرمانى اش بپرهيزد و رو به اطاعت او آورد كه هدف از لطف او نسبت به پوشيده داشتن گناه همين است كه بنده برگردد.
( ترجمه شرح نهج البلاغه ابن میثم، ج 5 ص 428 و 429)
|
|
|
29- الحذر الحذر، فو اللّه لقد ستر حتّى كأنّه قد غفر.
المعنى
الى متى تتمادى في غيك- أيها العاصي- أ تظن أنك مهمل و مغفول عنك، أو مغفور لك كلا، انه تعالى يمهل و لا يهمل، و ما سكت عنك إلا امتحانا لك، و رحمة بك عسى أن تثوب الى رشدك و عقلك. و تقدم مثله مرارا، و آخرها في الحكمة 24.
( فی ضلال نهج البلاغه، ج 4 ص 232)
|
|
|
108- الحذر الحذر فو اللّه لقد ستر، حتّى كأنّه قد غفر. حذّر من سخط اللّه بسبب معصيته لطول إمهاله و ستره إلى الغاية المذكورة، فيجب أن يحذر غضبه، و يجتنب معصيته، و يرجع إلى طاعته الّتي هي الغاية من عنايته بستره.
( شرح حکم نهج البلاغه، ص 93)
|
|
|
التاسعة و العشرون من حكمه عليه السّلام
(29) و قال عليه السّلام: الحذر الحذر، فو اللَّه لقد ستر حتّى كأنّه قد غفر.
اللغة
(الحذر) حذر حذرا الرجل: تحرّز منه (ستر) سترا الشي ء: غطّاه- المنجد.
الاعراب
الحذر، مفعول مطلق لفعل محذوف وجوبا أى احذر الحذر.
المعنى
هذه الجملة إشارة إلى المنع من الاغترار بامهال اللَّه تعالى لعبده في ارتكاب الخطايا و المعاصى، فانه تعالى بلطفه و عنايته يحفظ عبده عند ارتكاب الخطاء من أن يفضحه بين النّاس فيغطى معاصيه و يصون عرضه، و بهذه المناسبة شدّد في تحريم الغيبة و جعله أشدّ من الزّنا، فانّ العصيان ما دام مستورا يحفظ المرتكب عن التجرّي، و يعدّه للتوبة و الانابة، و قد اهتمّ اللَّه بستر المعصية كأنّه غفرها و عفا عنها، و لكن هذا الستر ليس غفرانا و عفوا، فعلى العبد أن يتدارك خطاياه بالتوبة و الندم.
الترجمة
در حذر باش حذر، سوگند بخداوند كه پرده پوشى كند تا آنجا كه گويا آمرزيده باشد.
- در حذر باش ز ستّارى حق توبه آور ز گناه أسبق
- پرده پوش است خداوند كريمتا برى ظنّ گذشت مطلق
( منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه(الخوئی) ج 21 ص46و47)
|
|
|
(44) و قال عليه السّلام الحذر الحذر فو اللّه لقد ستر حتّى كانّه غفر يعنى و گفت (- ع- ) كه بترس از خدا بترس از خدا پس سوگند بخدا كه هر اينه بتحقيق كه پوشيد خدا گناهان را تا بان حدّى كه گويا در گذشته از عقوبت يعنى بترس از غضب حليم بردبار كه اگر حلمش شديد است عقوبتش اشدّ است
( شرح نهج البلاغه (لاهیجی) ص 294)
|
|
|
30: الْحَذَرَ الْحَذَرَ فَوَاللَّهِ لَقَدْ سَتَرَ حَتَّى كَأَنَّهُ قَدْ غَفَرَ قد تقدم هذا المعنى و هو الاستدراج الذي ذكرناه آنفا
( شرح نهج البلاغة(ابن أبي الحديد)، ج 18 ، صفحه ى 141)
|
|
|
[29] و قال عليه السّلام:
الحذر الحذر فو اللّه لقد ستر حتّى كأنّه قد غفر.
ترجمه
زنهار زنهار خداى را پاس دار و از او بترس سوگند با خداى كه او باندازه گناهان را پوشيد كه گويا از آن در گذشته است (لكن از حلم كريم نتوان غافل شد كه اگر حلمش بسيار خشمش دشوارتر است)
نظم
- بكردارت ز يزدان سخت بهراسبهر كارت نكو ميدار از او پاس
- بترس از وى سمند جور و طغيانمده در اين دو روز اين قدر جولان
- خدا آن قدر از جرم تو پوشيد كه گوئى جمله را يكجا ببخشيد
- خدا را بيش از اين از خود ميازاربه آزردنش اندازه نگه دار
- مكش پاى از گليمت پر به بيرون كه بيرون چون شوى از مرز و قانون
- بنا گه نار خشم حق فروزىبيك دم تار و پود خود بسوزى
- خداوند ار كريم و مهربان است عقوبت هم شديد و سخت از آنست
- كنى افراط چون در بى تميزىچنان اندازدت كه بر نخيزى
( شرح نهج البلاغه منظوم، ج 9 ص 30 و 31)
|
|
|