Skip Navigation Linksخانه موضوعات شرح جامع نهج البلاغه معارف نهج البلاغه نیایش الإناء - ظرف

الإناء - ظرف

الإناء - ظرف میزان الحکمه ، جلد 1 ، صفحه 499 - 503 

الإناء

ظرف

و لمزيد الاطّلاع راجع : وسائل الشيعة : ٢ / ١٠٨٣ «عدم جواز استعمال أواني الذهب و الفضّة» . انظر : عنوان ٢١١ «الزينة» . القلب : باب ٣٣٢٨ ، الأكل : باب ١١٤ .

٣٢٣ - نَظافَةُ الإناءِ

بهداشت ظروف

١٦٨٤- رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : ... خَمِّرْ إناءَكَ و لَو بِعودٍ تَعرِضُه عليه و اذكر اسمَ اللّه ِ، و أَوْكِ سِقَاءَكَ و اذكر اسم اللّه .[1] پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بر ظرف سر پوش بنه ، حتى با چوبى كه بر سرش مى نهى و نام خدا را ببر و مشكت را با بند ببند و نام خدا را ببر .

١٦٨٥- الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : كَانَ النَبِيُّ يُعجِبهُ أنْ يَشْرَبَ في الإناءِ الشَّاميّ، و كانَ يَقولُ : هُوَ أنظفُ آنيَتِكُم .[2] امام صادق عليه السلام : پيامبر خوش مى داشت كه در ظرف شامى [آب ]بنوشد و مى فرمود : آن تميزترين ظرف هاى شماست .

٣٢٤ - آنِيَةُ الذَّهَبِ وَ الفِضَّةِ

ظروف طلا و نقره

١٦٨٦- الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : لا تأكُلْ في آنيةِ الذَّهبِ و الفِضَّةِ .[3] امام صادق عليه السلام : در ظرفهاى زرّين و سيمين غذا نخور.

١٦٨٧- الإمامُ الكاظمُ عليه السلام : آنِيَةُ الذَّهبِ و الفِضَّةِ مَتاعُ الّذينَ لا يُوقِنونَ .[4] امام كاظم عليه السلام : ظروف زرّين و سيمين كالاى كسانى است كه [به خدا و معاد ]يقين ندارند.

١٦٨٨- الكافي عن ابنِ بـزيـعٍ : سألتُ أبا الحَسَنِ الرِّضا عليه السلام عن آنيةِ الذَّهبِ و الفِضَّةِ ، فَكَرِهَهُما . [5]الكافى ـ به نقل از ابن بزيع ـ : از امام رضا عليه السلام درباره ظروف طلا و نقره پرسيدم، حضرت آن دو را ناخوشايند داشت.

(انظر) وسائل الشيعة : ٢ / ١٠٨٦ باب ٦٧ . میزان الحکمه ، جلد 1 ، صفحه 503 - 511 

پی‌نوشت‌ها

[1] . سنن أبي داوود : ٣ / ٣٣٩ / ٣٧٣١ .

[2] . الكافي : ٦ / ٣٨٦ .

[3] . الكافي : ٦ / ٢٦٧ / ١ .

[4] . الكافي : ٦ / ٢٦٨ / ٧ .

[5] . الكافي : ٦ / ٢٦٧ / ٢ .

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

 

جدیدترین ها در این موضوع

دین و دنیایت را به خدا می سپارم

دین و دنیایت را به خدا می سپارم

بگذار وقایع گذشته، دلیل و راهنمای تو در وقایع آینده و نیامده باشد که امور، همیشه به هم شبیه اند. از مردمی نباش که موعظه سودی به حالشان ندارد
دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست
نیایش زیبا از نهج البلاغه

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى.
خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر
خدايا! تو براى عاشقانت بهترين مونسى

خدايا! تو براى عاشقانت بهترين مونسى

و دلهايشان به جانب تو در غم و اندوه. اگر تنهايى آنان را به وحشت اندازد ياد تو مونسشان شود، و اگر مصائب به آنان هجوم آرد به تو پناه جويند، زيرا مى دانند زمام
Powered by TayaCMS