البِشر - خوشرويى

البِشر - خوشرويى میزان الحکمه ، جلد 1 ، صفحه 553 - 557 

البِشر

خوشرويى

٣٦٠ - البِشْرُ

خوشرويى

١٨٣٧- رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : حُسْنُ البِشْرِ يَذهَبُ بالسَّخِيمةِ . [1]پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خوشرويى، كينه را مى زدايد.

١٨٣٨- عنه صلى الله عليه و آله : اِلْقَ أخاكَ بِوَجْهٍ مُنْبَسِطٍ . [2]پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : با برادرت گشاده رو برخورد كن.

١٨٣٩- عنه صلى الله عليه و آله : إنَّكُم لَن تَسَعُوا النّاسَ بأموالِكُم ، فالْقُوهُم بِطَلاقةِ الوَجهِ و حُسْنِ البِشرِ . [3]پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : شما هرگز نمى توانيد همه مردم را از اموال خود بهره مند سازيد، پس با آنان با گشاده رويى و خوشرويى تمام برخورد كنيد.

١٨٤٠- الإمامُ عليٌّ عليه السلام : كانَ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله يقولُ : إنَّ اللّه َ يُبغِضُ المُعَبِّسَ في وَجهِ إخْوانِهِ .[4] امام على عليه السلام : پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هميشه مى فرمود: خداوند كسى را كه با برادران خود ترشرويى كند، دشمن مى دارد.

١٨٤١- عنه عليه السلام : البَشاشَةُ حِبالَةُ المَوَدّةِ . [5]امام على عليه السلام : خوشرويى، كمند دوستى است.

١٨٤٢- عنه عليه السلام : البَشاشةُ فَخُّ المَوَدّةِ . [6]امام على عليه السلام : خوشرويى، دام محبّت است.

١٨٤٣- عنه عليه السلام : سَببُ المَحبّةِ البِشرُ . [7]امام على عليه السلام : خوشرويى، ريسمان محبّت است.

١٨٤٤- عنه عليه السلام : البِشرُ شِيمةُ الحُرِّ . [8]امام على عليه السلام : خوشرويى، خوى آزاده است.

١٨٤٥- عنه عليه السلام : الطَّلاقَةُ شِيمةُ الحُرِّ . [9]امام على عليه السلام : گشاده رويى خوى آزاده است.

١٨٤٦- عنه عليه السلام : البِشْرُ أوَّلُ النّائلِ . [10]امام على عليه السلام : خوشرويى، نخستين دِهِش است.

 ١٨٤٧- عنه عليه السلام : البِشرُ إسْداءُ الصَّنِيعَةِ بغيرِ مَؤونَةٍ . [11]امام على عليه السلام : خوشرويى، احسانى است بى زحمت و بى هزينه.

١٨٤٨- عنه عليه السلام : البِشرُ أحَدُ العَطاءَيْنِ . [12]امام على عليه السلام : خوشرويى، يكى از دو عطاست.

١٨٤٩- عنه عليه السلام : البَشاشَةُ أحَدُ القَراءَيْنِ . [13]امام على عليه السلام : خوشرويى، يكى از [ لوازم ]مهمان نوازى است.

١٨٥٠- عنه عليه السلام : البِشرُ مَنظَرٌ مُونِقٌ، و خُلقٌ مُشْرِقٌ . [14]امام على عليه السلام : خوشرويى، چشم اندازى خوشايند و خويى درخشان است.

١٨٥١- عنه عليه السلام : اِلْقَهُم بالبِشرِ ، تُمِتْ أضْغانَهُم . [15]امام على عليه السلام : با خوشرويى با آنان برخورد كن، تا كينه هايشان را از ميان ببرى .

١٨٥٢- عنه عليه السلام : بالبِشرِ و بَسْطِ الوَجِه يَحْسُنُ مَوقِعُ البَذْلِ .[16] امام على عليه السلام : با خوشرويى و چهره گشاده، بخشش ارزش پيدا مى كند.

١٨٥٣- عنه عليه السلام : إنّ بِشرَ المؤمنِ في وَجهِهِ ، و قُوّتَهُ في دِينِهِ ، و حُزنَهُ في قَلبِهِ . [17]امام على عليه السلام : شادى مؤمن در چهره اوست، قدرتش در دينش و اندوهش در دلش.

١٨٥٤- عنه عليه السلام : بِشرُكَ يدُلُّ على كَرَمِ نفسِكَ . [18]امام على عليه السلام : خوشرويى تو، نشانگر بزرگوارى و كرامت نفس توست.

١٨٥٥- عنه عليه السلام : حُسنُ اللِّقاءِ يَزيدُ في تأكُّدِ الإخاءِ .[19] امام على عليه السلام : برخورد خوش، پيوند برادرى را استوارتر مى كند.

١٨٥٦- عنه عليه السلام ـ في صفاتِ المؤمنِ ـ : هَشّاشٌ بَشّاشٌ ، لا بعَبّاسٍ و لا بجسّاس . [20]امام على عليه السلام ـ در توصيف مؤمن ـ فرمود : خنده روى است و گشاده رو، نه ترشروى و تجسّس كننده.

١٨٥٧- عنه عليه السلام : إذا لَقِيتُم إخْوانَكُم فَتَصافَحوا ، و أظْهِروا لَهمُ البَشاشَةَ و البِشرَ ، تَتَفَرّقوا و ما علَيكُمْ مِن الأوْزارِ قد ذَهبَ . [21]امام على عليه السلام : چون با برادران خود رو به رو شديد و دست داديد و خوشرويى و گشاده رويى نشان داديد، هنگام جدا شدن گناهانتان ريخته است.

١٨٥٨- عنه عليه السلام : إنَّ أحْسنَ ما يَأْلَفُ بهِ النّاسُ قلوبَ أوِدّائهِم ، و نَفَوا بهِ الضِّغْنَ عن قُلوبِ أعْدائهِم : حُسنُ البِشرِ عند لِقائهِم ، و التَّفَقُّدُ في غَيبتِهم ، و البَشاشةُ بِهم عند حُضورِهِم .[22] امام على عليه السلام : بهترين وسيله اى كه مردم با آن دلهاى دوستان خود را به دست مى آورند و كينه ها را از دلهاى دشمنانشان مى زدايند، خوشرويى هنگام برخورد با آنان است و جوياى احوال آنان شدن در غيابشان و گشاده رويى با آنان در حضورشان.

 (انظر) عنوان ٣٠٩ «الضحك» .

٣٦١ - تَساوي التَّحذيرِ و التَّبشيرِ

برابرى هشدار و نويد

١٨٥٩- الإمامُ عليٌّ عليه السلام : مَن حَذّرَكَ كَمَن بَشّرَكَ . [23]امام على عليه السلام : كسى كه به تو هشدار مى دهد همانند كسى است كه به تو نويد مى دهد.

پی‌نوشت‌ها

[1] . الكافي : ٢ / ١٠٣ / ٦ .

[2] . الكافي : ٢ / ١٠٣ / ٣.

[3] . الكافي : ٢ / ١٠٣ / ١ .

[4] . مستدرك الوسائل : ٨ / ٣٢١ / ٩٥٥٢ .

[5] . بحار الأنوار : ٦٩ / ٤٠٩ / ١٢٠ .

[6] . تحف العقول : ٢٠٢ .

[7] . غرر الحكم : ٥٥٤٦

[8] . غرر الحكم : ٦٥٦ .

[9] . غرر الحكم : ٤٦٧ .

[10] . غرر الحكم : ٥١٩ .

[11] . غرر الحكم : ١٥٠٣ .

[12] . غرر الحكم : ١٦١٣

[13] . غرر الحكم : ١٦٩٢ .

[14] . غرر الحكم : ٢١٦٨ .

[15] . غرر الحكم : ٥١٢٩ .

[16] . غرر الحكم : ٤٣١٣ .

[17] . غرر الحكم : ٣٤٥٤ .

[18] . غرر الحكم : ٤٤٥٣ .

[19] . غرر الحكم : ٤٨٢٧ .

[20] . الكافي : ٢ / ٢٢٩ / ١ .

[21] . بحار الأنوار : ٧٦ / ٢٠ / ٣ .

[22] . بحار الأنوار : ٧٨/٥٧/١٢٤.

[23] . بحار الأنوار : ٧٤ / ١٧٨ / ١٩ .

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

 

جدیدترین ها در این موضوع

آيين زمامداری در سيره ي حكومتی اميرالمومنين علی عليه السلام

آيين زمامداری در سيره ي حكومتی اميرالمومنين علی عليه السلام

فتوحات خلفای پیش از امیرمومنان علی علیه السلام سرزمینی وسیع و پهناور برای حکومت ایشان به ارث گذاشت (که شامل تمام کشورهای کنونی شبه جزیره، ایران، عراق، شامات کنونی، مصر و...) زمامداری موفقیت آمیز ایشان برآن سرزمین با ابزار و سایل و سطح فرهنگی آن زمان می تواند بهترین الگوی زمامداری برای ما شیعیان ایشان باشد.
برخورد با استهزاء گران از ديدگاه قرآن

برخورد با استهزاء گران از ديدگاه قرآن

آياتي كه در قرآن از استهزا به ميان آورده بيشتر مربوط به حوزۀ عقيده و دين بوده كه در آن دشمنان، انبياي الهي، مومنان، وحي، آيات قرآن، احكام عبادي، معاد، پيامبران و حتي خداوند را به تمسخر گرفته و از استهزا به عنوان حربه اي براي رويارويي با دين الهي بهره مي جستند
تربيت توحيدی در سیره اهل بیت پیامبر (صلوات الله علیهم)

تربيت توحيدی در سیره اهل بیت پیامبر (صلوات الله علیهم)

سیرۀ پیامبر و اهل بیت صلوات الله علیهم در تربیت اعتقادی در زمینۀاصل توحید دارای مراحل سه گانۀ تبیین، توصیف و تثبیت بوده است.اولا:در مواجهه با اکثریت مردم اصل وجود خدا را مفروض گرفته اما در برابر عقاید انحرافی از دلایل روشن و قوی استفاده می کردند. ثانیا: در مقام معرفی خدا تاکید بر بیان صفات خدا می کردند با رعایت سطح فکری مخاطب. ثالثا: برای ارتقا و رشد ایمان فرد را به ارتباط با خدا و حفظ و تقویت ارتباط با خدا دعوت می کردند.
No image

تربيت فرزند در سيره معصومان (عليهم السلام)

بانگاهی هر چند اجمالی به آیات و روایاتی كه در مورد فرزند وارد شده، می توان به نگرش عمیق اسلام درباره فرزند و جایگاهش در اندیشه اسلامی پی برد. فرزندان نعمت های الهی نزد والدین اند، هم می توان آنها را بر انجام اعمال ناشایست و خلاف فطرت الهی شان به خاك ذلّت و پستی نشاند.
Powered by TayaCMS