بلاهایی که پرخوری بر سرانسان می آورد!!

بلاهایی که پرخوری بر سرانسان می آورد!!

    خوردن زیاد

    رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: لا تُمِيتُوا القُلُوبَ بِكَثْرَةِ الطَّعَامِ والشَّرَابِ؛ فإنَّ القَلْبَ يَمُوتُ كَالزَّرْعِ إذَا كَثُرَ عَلَيْهِ المَاءُ. [1]

    پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: دلها را با خوردن و آشاميدن زياد نميرانيد؛ زيرا همان گونه كه زراعت بر اثر آب زياد از بين مى‏رود، دلها نيز بر اثر پرخورى مى‏ ميرند.

    تباهی بدن

    رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: إيّاكُمْ والبِطْنَةَ؛ فَإنَّها مَفْسَدةٌ لِلبَدَنِ، وَمُورِثَةٌ للسُّقْمِ، وَمَكْسَلَة عَنِ العِبَادَةِ.[2]

    پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: از شكم بارگى بپرهيزيد؛ زيرا مايه تباهى بدن و موجب بيمارى است و انسان را در عبادت، سست مى ‏كند.

    حکمت

    رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: القَلْبُ يَتَحمَّلُ الحِكْمَةَ عِنْدَ خُلُوِّ البَطْنِ، القَلْبُ يَمُجُّ الحِكْمَةَ عِنْدَ امْتِلَاءِ البَطْنِ. [3]

    پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: دل، هنگام خالى بودن معده، حكمت را مى ‏گيرد و هنگام پُر بودن معده، آن را به دور مى‏ افكند.

    شکم پر

    رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: مَا مَلأآدَمِيٌّ وِعَاءً شَرَّاً مِنْ بَطْنِهِ. [4]

    پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: آدمى ظرفى را بدتر از شكم، پر نكرده است.

    ملکوت آسمانها

    رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: لا يَدْخُلُ مَلَكُوتَ السَّمَاواتِ والأرْضِ مَنْ مَلَأَ بَطْنَهُ. [5]

    پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: كسى كه شكم خود را پر كند، به ملكوت آسمانها و زمين وارد نمى ‏شود.

    هفت شکم غدا

    رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: المُؤْمِنُ يَأْكُلُ فِي مِعَاءٍ واحِدٍ، وَالكَافِرُ يَأْكُلُ فِي سَبْعَةِ أمْعَاءٍ. [6]

    مؤمن يك شكم غذا مى‏خورد و كافر هفت شكم.

    چه بد یاوری برای دین

    رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: بِئْسَ العَوْنُ عَلَى الدِّينِ قَلْبٌ نَخِيبٌ، وَبَطْنٌ رَغِيبٌ. [7]

    پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: چه بد ياورى است براى دين: دل ترسو و شكم حريص!

    معده انباشته

    رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: لَيْسَ شَيْ‏ءٌ أبْغَضَ إلَى اللَّهِ مِنْ بَطْنٍ مَلآنَ. [8]

    پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هيچ چيز نزد خدا منفورتر از معده انباشته نيست.

    مضرات خوردن بیش از حد

    رسولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله: إيَّاكُمْ وَفُضُولَ المَطْعَمِ؛ فإنَّهُ يَسِمُ القَلْبَ بِالقَسوةِ، وَيُبْطِئُ بِالجَوارِحِ عَنِ الطّاعَةِ، وَيُصِمُّ الهِمَمَ عَنْ سَمَاعِ المَوْعِظَةِ. [9]

    از خوردن بيش از حد بپرهيزيد كه آن دل را سخت مى ‏گرداند و اعضاى بدن را در اطاعت خدا تنبل مى ‏سازد و گوش همّتها را از شنيدن پند و اندرز كر مى ‏كند.

    خوردن وخوابیدن

    الإمامُ عليٌّ عليه السلام: كَثْرَةُ الأكْلِ والنَّوْمِ تُفْسِدَانِ النَّفْسَ وَتَجْلِبَانِ المَضَرَّةَ. [10]

    امام على عليه السلام: خور و خواب زياد، جان آدمى را تباه مى‏سازد و زيان به بار مى ‏آورد

    مخارج سنگین زندگی

    الإمامُ عليٌّ عليه السلام: مَنْ كَثُرَ أَكْلُهُ قَلَّتْ صِحَّتُهُ، وَثَقُلَتْ عَلى‏ نَفْسِهِ مُؤْنَتُهُ. [11]

    امام على عليه السلام: هر كه خوراكش زياد باشد سلامتى ‏اش كم مى ‏شود و خرج زندگى را بر دوش خود سنگين مى‏ كند.

    شکم پرستی

    الإمامُ عليٌّ عليه السلام: كَثْرَةُ الأكْلِ مِنَ الشَّرَهِ، وَالشَّرَهُ شَرُّ العُيُوبِ. [12]

    امام على عليه السلام: پرخورى، نشانه شكم‏ پرستى است و شكم‏پرستى بدترين عيب است.

    کمتر نماز خواندن

    عيسى عليه السلام: يا بَنِي إسْرائيلَ، لا تُكْثِرُوا الأكْلَ؛ فإنَّهُ مَنْ أكْثَرَ الأكْلَ أكْثَرَ النَّوْمَ، ومَنْ أكْثَرَ النَّوْمَ أقَلَّ الصَّلاةَ، وَمَنْ أقَلَّ الصَّلاةَ كُتِبَ مِنَ الغَافِلِينَ. [13]

    عيسى عليه السلام: اى بنى‏اسرائيل! پرخورى نكنيد؛ زيرا هر كه زياد بخورد، زياد مى‏ خوابد و هر كه زياد بخوابد، كمتر نماز مى‏ خواند و هر كه كمتر نماز بخواند، در زمره غافلان قلمداد مى‏ شود.

    غافلان

    الإمامُ الباقرُ عليه السلام: أبْعَدُ الخَلْقِ مِنَ اللَّهِ إذَا مَا امْتَلَأ بَطْنُهُ. [14]

    امام باقر عليه السلام: هنگامى كه شكم انسان انباشته است، دورترين فرد از خداست.

    شهوت انگیزی

    الإمامِ الصّادقِ عليه السلام-: لَيْسَ شَيْ‏ءٌ أضَرَّ على قلب المُؤْمِنِ مِنْ كَثْرَةِ الأكْلِ، وَهِيَ مُورِثَةٌ لِشَيْئَيْنِ: قَسْوَةِ القَلْبِ، وَهَيَجَانِ الشَّهْوَةِ.[15]

    در آنچه به امام صادق عليه السلام نسبت داده است-: براى قلب مؤمن چيزى زيانبارتر از پرخورى نيست. پرخورى موجب دو چيز مى‏شود: سنگدلى و شهوت‏ انگيزى.

    اندرز شیطان

    عن حَفصَ بنِ غياثٍ عنِ الإمامِ الصّادقِ عليه السلام في ذِكرِ حديثٍ جرى‏ بين يحيى‏ عليه السلام وإبليسَ-: فقال له يحيى‏: ما هذهِ المَعَالِيقُ؟ فقال: هذهِ الشَّهَواتُ الّتِي اصِيبُ بِهَا ابنَ آدَمَ. فقال: هَلْ لِي مِنْها شَيْ‏ءٌ؟ فقال: رُبَّمَا شَبِعْتَ فَشَغَلْنَاكَ عَنِ الصَّلَاةِ وَالذِّكْرِ. قال: للَّهِ عَلَيَّ أنْ لَاأمْلَأَ بَطْنِي مِنْ طَعَامٍ أبَداً. وقال إبليس: للَّهِ عَلَيَّ أنْ لَاأنْصَحَ مُسْلِماً أبَداً. ثمّ قال أبو عبد اللَّه عليه السلام يا حَفصُ، للَّهِ عَلى‏ جَعْفَرٍ وَآلِ جَعْفَرٍ أنْ لَايَمْلَؤُوا بُطُونَهُمْ مِنْ طَعَامٍ أبَداً، وَللَّهِ عَلى‏ جَعْفَرٍ وَآلِ جَعْفَرٍ أنْ لَا يَعْمَلُوا لِلدُّنْيَا أبَداً. [16]

    . وسائل الشيعة- به نقل از حفص بن غياث-: از امام صادق عليه السلام، درباره سخنانى كه ميان يحيى عليه السلام و ابليس رد و بدل شد، فرمود: يحيى به شيطان گفت: اين آويزها چيست؟ شيطان گفت: اينها شهوات و اميالى است كه فرزند آدم گرفتار آنها شده است. يحيى گفت: آيا چيزى از آنها براى من نيز هست؟ شيطان گفت: گاه سير و پر مى‏خورى و ما هم تو را از نماز و ياد خدا باز مى‏داريم. يحيى گفت: با خدا عهد مى‏بندم كه هرگز معده خود را از غذا پر نكنم. و ابليس گفت: من هم با خدا عهد مى‏بندم كه از اين پس هرگز مسلمانى را اندرز ندهم. آن گاه امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: اى حفص! با خدا عهد مى‏بندم كه جعفر و خاندان جعفر هرگز شكمهاى خود را از طعام انباشته نكنند و با خدا عهد مى‏بندم كه جعفر و خاندان جعفر هرگز براى دنيا كار نكنند.

منابع:

  1. تنبيه الخواطر: 1/ 46.
  2. بحار الأنوار: 62/ 266/ 41.
  3. تنبيه الخواطر: 2/ 119.
  4. تنبيه الخواطر: 2/ 119.
  5. تنبيه الخواطر: 1/ 100.
  6. تنبيه الخواطر: 1/ 101.
  7. مستدرك الوسائل: 16/ 209/ 19616.
  8. مستدرك الوسائل: 16/ 212/ 19629.
  9. بحار الأنوار: 77/ 182/ 10.
  10. غرر الحكم: 7120.
  11. غرر الحكم: 8903.
  12. غرر الحكم: 7110.
  13. تنبيه الخواطر: 1/ 47.
  14. مستدرك الوسائل: 16/ 209/ 19618.
  15. مصباح الشريعة: 239.
  16. وسائل الشيعة: 16/ 407/ 8.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

 

جدیدترین ها در این موضوع

دین و دنیایت را به خدا می سپارم

دین و دنیایت را به خدا می سپارم

بگذار وقایع گذشته، دلیل و راهنمای تو در وقایع آینده و نیامده باشد که امور، همیشه به هم شبیه اند. از مردمی نباش که موعظه سودی به حالشان ندارد
دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست
نیایش زیبا از نهج البلاغه

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى.
خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

خدایا! چهارپايان ما تشنه اند!

و ابرهاى باران دار به ما پشت كرده، و تو اميد هر غمزده اى، و برآورنده حاجت هر حاجتمندی. در اين زمان كه مردم ما نااميدند، و ابرها باران نداده اند، و چرندگان از بين رفته اند، از تو مى خواهيم كه ما را به اعمال زشتمان مؤاخذه نكنى، و به گناهانمان نگيرى. الهى! با ابر
خدايا! تو براى عاشقانت بهترين مونسى

خدايا! تو براى عاشقانت بهترين مونسى

و دلهايشان به جانب تو در غم و اندوه. اگر تنهايى آنان را به وحشت اندازد ياد تو مونسشان شود، و اگر مصائب به آنان هجوم آرد به تو پناه جويند، زيرا مى دانند زمام

پر بازدیدترین ها

دعا از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه

دعا از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه

بدان همان کسی که گنج های آسمان و زمین در اختیار اوست، به تو اجازه دعا و درخواست داده است و اجابت آن را نیز تضمین نموده، به تو امر کرده از او بخواهی تا به تو عطا کند و از او درخواست رحمت نمایی تا رحمتش را بر تو فرو فرستد. خداوند بین تو و خودش کسی قرار نداده که حجاب و فاصله باشد، تو را مجبور نساخته که به شفیع و واسطه ای پناه ببری و مانعت نشده .
خدايا! تو براى عاشقانت بهترين مونسى

خدايا! تو براى عاشقانت بهترين مونسى

و دلهايشان به جانب تو در غم و اندوه. اگر تنهايى آنان را به وحشت اندازد ياد تو مونسشان شود، و اگر مصائب به آنان هجوم آرد به تو پناه جويند، زيرا مى دانند زمام
عبادت و نیایش در نهج البلاغه

عبادت و نیایش در نهج البلاغه

ریشه همه آثار معنوی اخلاقی و اجتماعی که در عبادت است، در یاد حق و غیر او را از یاد بردن می‌باشد. ذکر خدا و یاد خدا که هدف عبادت است، دل را جلا می‌دهد و صفا می‌بخشد و آن را آماده تجلیات الهی قرار می‌دهد. امام علی علیه‌السلام در به اره یاد حق یا همان روح عبادت میفرماید: < خداوند یاد خود را صیقل دل‌ها قرار داده است. دل‌ها به این وسیله از پس کری، شنوا و از پس نابینایی، بینا و از پس سرکشی و عناد رام می‌ گردند
دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا و نیایش در نهج البلاغه

دعا وسیله ای است که تمام خلایق، خصوصاً انسانها از آن بیگانه نیستند و همیشه بدان توجه دارند و با زبان حال و قال از آن استفاده می کنند هر چند که واژه ای به نام دعا در میانشان مطرح نباشد چون هر کلمه و کلامی که از استمداد و ایجاد رابطه به خدا حکایت نماید دعاست
نیایش زیبا از نهج البلاغه

نیایش زیبا از نهج البلاغه

خدایا! امید به تو بستم تا راهنما باشى به اندوخته هاى آمرزش و گنجینه هاى بخشایش ! خدایا! این بنده توست که در پیشگاهت برپاست ، یگانه ات مى خواند و یگانگى خاص تو راست . جز تو کسى را نمى بیند که سزاى این ستایش هاست . مرا به درگاه تو نیازى است که آن نیاز را جز فضل تو به بى نیازى نرساند، و آن درویشى را جز عطا و بخشش تو به توانگرى مبدل نگرداند. خدایا! خشنودى خود را بهره ما فرما، هم در این حال که داریم ، و بى نیازمان گردان از اینکه جز به سوى تو دست برداریم ، که تو بر هر چیز توانایى.
Powered by TayaCMS