(1)
در قرآن، چهل و شش مرتبه از ضلالت و گمراهی و انحراف سخن به میان آمده و در بیشتر موارد کلمه ی «ضلال» همراه با «مبین» آمده و گاهی نیز تعبیر به «ضلال کبیر»(2) و «ضلال بعید»(3) شده است؛ با یک نگاه کوتاه در می یابیم که پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله مردم را:
از فرزند کشی به فرزند دوستی،
از جهل به علم،
از غارت اموال دیگران به ایثار و گذشت از اموال خود،
از رباخواری به کسب و کار حلال،
از شرک به توحید،
از تفرقه به وحدت،
از خرافات به حقیقت،
از ذلّت به عزّت، و در یک کلام، از ضلالت به هدایت رهنمون ساخت.
چنانکه جعفر بن ابیطالب، در نزد نجاشی پادشاه حبشه، در وصف پیامبر اسلام گفت: ما مردمی بودیم که بت می پرستیدیم، مردار می خوریم، کارهای زشت انجام می دادیم، رشته خویشاوندی را بریده بودیم، حق همسایگان را رعایت نمی کردیم، افراد قوی به افراد ضعیف رحم نمی کردند و... تا این که خداوند پیامبری از میان ما برانگیخت و او ما را به ارزش های انسانی فرمان داد. «و ان کنتم من قبل لفی ضلال مبین»