(4)
1. معمولاً قرآن کریم بدنبال آیات عذاب، جمله ی «الاّالّذین تابوا» یا جمله ی «الاّ من تاب» را آورده تا بگوید: راه اصلاح، هرگز بر کسی بسته نیست.
2. توبه، واجب است. زیرا فرمان خداوند است. «توبوا الی اللّه»(5)
3. قبول توبه ی واقعی قطعی است، زیرا نمی توان باور کرد که ما به امر او توبه کنیم ولی او نپذیرد. «هوالّذی یقبل التوبه عن عباده»(6)، «هوالتّواب الرحیم»(7)
4. خداوند هم توبه را می پذیرد و هم کسانی را که بسیار توبه می کنند دوست دارد. «یحبّ التّوابین»(8)
ص:351
1- 2263. انعام، 161.
2- 2264. تفسیر نورالثقلین، ج 1 ص 20.
3- 2265. اعراف، 16.
4- 2266. ذیل آیه 60 سوره مریم.
5- 2267. تحریم، 8.
6- 2268. شوری، 37.
7- 2269. بقره، 37.
8- 2270. بقره، 222.
5. توبه، باید با عمل نیک و جبران گناهان همراه باشد. «تاب و عمل صالحا»(1)، «تاب من بعده و اصلح»(2)، «تابوا واصلحوا و بیّنوا»(3)
6. توبه، رمز رستگاری است. «توبوا ... لعلکم تفلحون»(4)
7. توبه، وسیله ی تبدیل سیئات به حسنات است. «الاّ من تاب و عمل صالحاً فاولئک یبدّل اللّه سیئاتهم حسنات»(5)
8. توبه، سبب نزول باران است. «توبوا ... یرسل السماء»(6)
9. توبه، سبب رزق نیکو است. «توبوا الیه یمتّعکم متاعاً حسنا»(7)
10. توبه در هنگام دیدن آثار مرگ و عذاب پذیرفته نمی شود. «حتّی اذا حضر احدهم الموت قال انّی تبت الان»(8)
11. خداوند علاوه بر قبول توبه، لطف ویژه نیز دارد. «هو التّواب الرحیم»(9)
«ثمّ تاب و اصلح فانّه غفور رحیم»(10)، «ثمّ تاب علیهم انّه بهم رؤف رحیم»(11)
«الاّ مَن تاب و آمن و عمل صالحا فاولئک یدخلون الجنّه»(12)
«ثمّ توبوا الیه ان ربّی رحیم ودود»(13) در این آیات در کنار توبه به مسئله رحمت و رأفت و محبّت الهی اشاره شده است.
12. قرآن ترک توبه را ظلم و هلاکت دانسته است. «و من لم یتب فاولئک هم الظالمون»(14) «ثم لم یتوبوا فلهم عذاب جهنّم»(15)
ص:352
1- 2271. فرقان، 71.
2- 2272. انعام، 54.
3- 2273. بقره، 160.
4- 2274. نور، 31.
5- 2275. فرقان، 70.
6- 2276. هود، 52.
7- 2277. هود، 3.
8- 2278. نساء، 18.
9- 2279. بقره، 37.
10- 2280. انعام، 54.
11- 2281. توبه، 117.
12- 2282. مریم، 60.
13- 2283. هود، 90.
14- 2284. حجرات، 11.
15- 2285. بروج، 10.